supeł emocji uformował się pod moimi żebrami i jeszcze nie zniknął.
a wręcz był jeszcze cięższy, mocniejszy.

w sumie dobrze, że to dziś było. mogłam chociaż chwilowo zagłuszyć myśli, wyłączyć się, opanować emocje, które ledwo już duszę w sobe, a zdecydowanie tego dziś potrzebowałam, jeśli nie chciałam przepłakać całego po południa.

tylko kogoś mi brakowało.

są buziaki, przytulanie pod kocem i czułe słowa
a ja jestem najszczęśliwsza przy Tobie i doskonale o tym wiesz
 i w sumie tylko tyle chciałam napisać.

serce mi pęka gdy płaczesz

bez butów i ciepłej kurtki
tak po cichutku na palcach
wyjść na małą chwilę tylko
zachłysnąć się zimowym powietrzem
poczuć je na skroniach popękanych wargach i zaróżowionych policzkach 
pozwolić by wiatr potargał włosy i przeszył na wskroś każdą komórkę ciała
każdy najdrobniejszy kawałek skóry
poczuć jak drętwieją palce i zamarza nos
myśleć tylko tylko tylko o tym jak jest zimno
.
.
.
.
.
.
.
a jak już zamarznie umysł i zamarzną wszystkie myśli niedające zasnąć
to pozwolę sobie wrócić, okryć ciepłym kocem i poprosić Cię o gorącą herbatę z cytryną 
i żebyś mnie przytulił na dobranoc