"zerwij chmurę, żeby ją nosić wpiętą we włosy.

zerwij się i chwytaj jej miękkie miękkie pasma, jej pierzaste kosmyki, śnieżną zadymkę żeglującą w powietrzu, watę cukrową tak delikatną, że rozpływa się w chwili, gdy jej spróbujesz.

życie jest jak chmura.

może przybrać miliony kształtów i rozmiarów, nie dając żadnych gwarancji ani pewności, nie okazując zrozumienia człowiekowi, który mówi swojemu dziecku, że będą puszczać dziś latawiec, nie zważa na dziewczynkę, która liczyła dziś na słońce, niczego nie obiecuje znużonemu światu, którego potrzeby potrzeby potrzeby są dziś zbyt liczne.

takie jest życie.

czasem piękne i puszyste, płynące, a czasem ciemne i wściekłe i wypłakujące wypłakujące wypłakujące złość i furię i zemstę i odwet.

to męka

to cierpienie

to dar, lekcja, upomnienie.

bo dopiero gdy minie burza, kiedy łzy zasilą rzeki, zaleją ziemię i zmyją z niej zło zgliszcza zniszczenie i zgniliznę dopiero wtedy

dopiero wtedy wyjrzy słońce

uśmiechnie się do nieba

i ośmieli się zaświecić."