dlaczego nie potrafię tego powiedzieć, tak prosto w oczy, jak sama tego wymagam, choć to mnie dręczy już tak długo. za każdym razem kurczę się, nagle zapominam o istnieniu słów, nie umiem mówić, jakby ktoś złapał mnie za gardło i nie chciał puścić dopóki nie upadnę i przestanę oddychać. i udaję, że wszystko jest w porządku choć to tak boli i jest mi z tym źle. nie chcę znowu płakać, ale brakuje mi tego tak bardzo, brakuje mi dawnej Ciebie.